strona główna paralotnie.org główna
teoriaAerodynamika
Loty żaglowe
Klasy bezpieczeństwa w/g AFNOR
Uwaga Klapa! cz. I
Uwaga Klapa! cz. II
Loty żaglowe


Loty żaglowe
1.1.Mechanizm powstawania prądu zboczowego
1.2.Bryza dolinna (Wiatr zboczowy)
1.3.Co ma wpływ na strefę noszeń?
1.4.Inwersja 2.Niebezpieczne miejsca 3.Porady
3.1.Przepisy


1.2. Bryza dolinna (Wiatr zboczowy)

Wiatr gradientowy nie jest warunkiem koniecznym do wytworzenia stref noszeń na wzniesieniach. Dzięki operacji słonecznej na stokach może się stworzyć się cyrkulacja powietrza zwana wiatrem dolinowym. W podobny sposób jak przy pięknej pogodzie na wybrzeżu rozwija się cyrkulacja wiatru lądowego i morskiego. Za powstawanie tych zjawisk "odpowiedzialne" jest nierównomierne nagrzewanie się w ciągu dnia, oraz ochładzanie w ciągu nocy zboczy górskich. W dzień wiatr dolinny wieje z dolin w góry, nocą zaś wiatr górski wieje w kierunku dolin. Na zboczach powstają wiatry zboczowe, które dają podczas dnia możliwości lotów żaglowych. Na podstawie badań cyrkulacji stwierdzono, że wiatry zboczowe spowodowane są nie tylko wznoszeniem się przyziemnych warstw powietrza, które na zboczu górskim silniej są ogrzane, lecz głównie zmianami warunków ciśnienia. Zalegająca nad podłożem warstwa powietrza o grubości kilkuset metrowej, ogrzewa się w ciągu dnia. Przed rozpoczęciem się cyrkulacji wiatru górskiego i dolinnego ta przyziemna warstwa powietrza wykazuje takie same warunki temperatury i ciśnienia, jak swobodna atmosfera. Jeśli teraz pod wpływem promieniowania słońca warstwa powietrza pozostająca pod wpływem podłoża ulegnie ogrzaniu, wówczas ciśnienie w tej warstwie zmaleje.

Ogrzewanie ogranicza się głównie do zalegających nad zboczem mas powietrza, co ma związek z tym, że powietrze nie jest ogrzewane przez długość fali wypromieniowaną ze słońca. Natomiast nagrzewa się od powierzchni ziemi, którą promienie słoneczne są wstanie ogrzać. W powietrzu niebędącym pod wpływem podłoża panować musi ciśnienie wyższe i niższa temperatura, aniżeli nad samym zboczem górskim. Ta różnica ciśnień powoduje powstanie prądu powietrza zwróconego w stronę góry i skierowanego z powodu nachylenia zbocza górskiego równolegle do zbocza, czyli w górę. Wznoszenie powietrza, które na zboczu górskim jest cieplejsze niż na tej samej wysokości w swobodnej atmosferze, współdziała przy tym wspierająco. W ten sposób rozwija się wzdłuż całego zbocza podobnie jak w całej dolinie przepływ mas powietrza w stronę zbocza (Rys.5). Z największą prędkością wiatru należałoby się liczyć w bliskości ziemi. Ponieważ jednak tarcie działa hamująco, największa prędkość wiatru występuje na wysokości około 300 m nad podłożem.

Wiatr wiejący w górę zbocza powoduje teraz gromadzenie się powietrza nad szczytem i jego odpływ u podnóża góry. To przemieszczanie się mas powietrza przekształca ze swej strony pole ciśnień. Nad szczytem występuje zwiększenie ciśnienia, co powoduje poziomy odpływ powietrza w kierunku doliny. Tam występuje znowu opadający ruch powietrza do podnóża góry, gdzie spadek ciśnienia był największy wskutek masowego odpływu ku zboczu. W ten sposób cyrkulacja się zamyka. Uzupełnia ją prąd powietrza o dość silnym natężeniu w kierunku pionowym, którego ruch z terenu płaskiego do zbocza wywołany jest występującym tam spadkiem ciśnienia. Pierwszy objaw tej cyrkulacji stanowi dolny wiatr dolinny lub wiatr zboczowy. Po nim rozwija się dopiero prąd powrotny. Podczas nocy warunki zmieniają się. Wiatr górski wieje w dół doliny albo w dół zbocza. Tego rodzaju zmieniające w różnych porach dnia kierunek przepływu wiatry zboczowe występują bardzo wyraźnie w wysokich górach, w słabszej zaś formie możemy je spotkać w górach średnio wysokich i na odosobnionych wzniesieniach górskich.

Rys. 5
Realizacja weblemon.org   Copyright © 2001-2017    Paralotnie Nauka Latania góra